اما نمي‌دانم حالا كه بي‌كار شده‌ام و هر روز دستِ‌كم سيزده‌هزاروسيصدوسي‌وسه‌تومان‌وسه‌قران دارم ضرر مي‌دهم، چرا اين‌قدر اميدوار و راضي‌ام. بله من انقلابي‌ترين تصميم عمرم ـ بعد از ازدواج ـ را در بدترين شرايط گرفتم. و تمام برنامه‌هاي زندگي‌ام را عوض كردم. استعفا دادم بي‌آن‌كه پيش از آن كاري جسته باشم. اما اين سكوت خالي از هر ديگري‌اي ـ جز پري‌ساي مهربانم كه البته او ديگري نيست، خودم است ـ دارد مرا به خودم بازمي‌گرداند. آن اجنه را از وجودم بيرون مي‌راند و من دارم كم‌كم خودم مي‌شوم؛ بي‌آن‌كه ابزاري باشم در خدمت ديگران. بي‌آن‌كه يك كارمند معمولي باشم كه هر صبح رأس هشت‌ونيم كليد بيندازم به قفل مؤسسه و از پلّه‌ها بروم بالا و كليد بيندازم به قفل بالا و يك‌راست بروم كامپيوتر را آتش كنم و تا غروب هي كليدها را فشار بدهم، هي كاغذها را جابه‌جا كنم، هي فايل بيابم؛ من از همة اين «هي»ها خلاص شدم. و بعدش كه ساعت پنج شد. و همه رفتند باز هم ادامه بدهم تا بشود شش و هفت و... و كليد بيندازم هر دو در را قفل كنم و از همان راه، درست از همان راهي كه چهارصدوسي صبح آمده‌بودم و چهارصدوسي غروب برگشته‌بودم، برگردم به خانه و باز فردا و باز فردا و باز فردا و باز فردا و باز فردا. من ديگر آن نيستم. و درست روزي كه سردي و تيزي كارد استخوانم را سوزاند، عصيان كردم. رها شدم از اين «اِلينگي»؛ از اين مسخ‌شدگي، جن‌زدگي. حالا اما خودم هستم و اين خانه كه ديگر اتّفاقاً سرد نيست و يك سكوت كه به‌جاي تمام اين شش سال آوارگي، بي‌سكوني، بي‌پناهي ـ شش سالي كه نه خانة مادري‌ام آرامم مي‌كرد و نه خواب‌گاهم در آن سوي پل آزمايش و نه آپارتمان اجاره‌اي پارسال ـ مي‌تواند مرا رام و آرام كند. و خلوتي كه مي‌شود در آن قيد زندگي گذشته را زد و طرح يك زندگي ديگر را. از خوب حادثه اين روزها كه بايد همة عزيزانم نگرانم باشند و «هي» زنگ بزنند كه چه‌طوري و چه شد و چه خبر و نگران نباش كه ما هستيم و تنهايت نمي‌گذاريم و نترس، همه‌شان به‌جز مادرم مرا با خودم تنها گذاشته‌اند. از خواهرها و رفقا و... نه نمي‌خواهم اين روزهاي رهايي را خراب كنم با اين خاله‌زنك‌بازي‌ها. حالا مي‌خواهم فقط فكر كنم. گذشته را مرور كنم. مي‌خواهم از همان كودكي شروع كنم و بيايم جلو و خودم را مرور كنم و بشناسم اين «ميثم رضواني» لعنتي را. كه كه بود و چه مي‌خواست و چه شد و اصلاً چرا. اين بي‌كاري و بي‌كسي عجب فرصت غنيمتي است براي خود شدن، براي شناخت. پس هيچ‌كدام نگران نباشيد. چون من خوبم. اصلاً هيچ‌وقت به اين خوبي نبوده‌ام. مي‌نشينم براي خودم نقشه مي‌كشم. مثل قديم‌ها موسيقي گوش مي‌كنم، مشق مي‌نويسم، حتّي عجيب‌تر آن‌كه كتاب مي‌خوانم. مي‌توانم اوضاع را تحليل كنم. بفهمم كه چه دارد به سر همة ما مي‌آيد. حالا مي‌فهمم فيخته چه مي‌گفت از «من» و «غيرِمن» و دكارت و «كوجيتو»يش چه بوده‌است. حالا دارم كم‌كم سر از استعلا در مي‌آورم. من حالم خوب است. به خودم بيش‌تر از هميشه مي‌رسم. زود زود به حمام مي‌روم. ريش مي‌تراشم. من حتّي دارم هر شب مسواك مي‌زنم. اما... كاش مي‌توانستم سرِ ساعت هشت، هر صبح از خواب نپرم. كاش مي‌توانستم بيش‌تر بيدار بمانم و بيش‌تر بخوابم. مي‌توانستم «نود» را تا آخر ببينم. اما خواب نمي‌گذارد. يك داستان عجيب از «مهدي تراب‌بيگي» ـ كه يادش هميشه جاودانه باد ـ دارم. توي يكي از شماره‌هاي «جوهر» چاپ شد. ديشب دوباره شروع به خواندنش كردم... كاش مي‌توانستم تا آخرش بخوانم. خواب نمي‌گذارد اما.