امروز درست می‌شود پنجاه‌وهفت روز. درست پنجاه روز و هفت روز است و به‌قدرِ یک عمر که صدای غژغژِ ‏کانکت با آن بوق‌های عجیب‌وغریبش را نشنفته‌ام و غرق نشده‌ام در مجازای دنیایِ اینتر و اِسکِیپ و نت. ‏پنجاه‌وهفت روزی که به‌تمامی در سیاهی و سپیدیِ دنیای واقعیِ تلخ گذشته بی‌هیچ رنگِ دیگری. ‏پنجاه‌وهفت‌تا بیست‌وچهار ساعتی که در عینِ واقعیت گذشته بی‌هیچ خیال و مجازی و مگر در بیست‌وچهار ‏ساعتِ شبانه‌روز که که ده ساعتش به کار می‌گذرد و دو سه ساعتِ دیگرش به کاری دیگر و هفت‌هشت ‏ساعتش به خواب و یکی‌دو ساعتش به ماندن پشتِ چراغ‌قرمزهای توحید و نواب و بالاتر بیا تجریش و ولنجک و ‏حرص خوردن و ذرّه‌ذرّه آب شدن چه‌قدر فرصت برای زندگی و عاشقی و سینما و مجلة فیلم و نامه و چشم‌اندازِ ‏ایران و کتاب و نوشتن و خواندن و وبلاگ به روز کردن باقی می‌ماند؟ افزون بر این سقفِ خانة استیجاری هر روز ‏دارد پایین‌تر می‌آید و هر شب بیش‌تر بر سینه‌ام فشار می‌آورد. از درودیوارِ این خانة لعنتی دارد گندوکثافت ‏می‌بارد. دلم را به‌درد می‌آورد این ازدحام و پلشتی. تمام این پنجاه‌وهفت روز در زیرزمینِ نموری گذشته که ‏لباس‌ها در آن نم می‌کشند و آدم‌ها کپک می‌زنند. شب‌ها خواب به‌چشم نمی‌آید از فرط نم‌ناکی هوا . و ‏صبح‌هایش که با تن نم‌زده و کرخت به‌مرگ برمی‌خیزم از کفِ سرامیکیِ نم‌دار و لباس‌های نم‌دار را به تن ‏می‌کنم و دست و روی را نَمی آب می‌زنم و نم‌نمک به‌راه می‌افتم آرزوی حیاتی دیگر دارم. می‌آیم با گام‌هایی ‏که سنگینیِ یک گورِ دسته‌جمعی را بر خود حمل می‌کنند تا بیان‌پژوهان و شروع می‌کنم به کار. خیره می‌شوم ‏به مانیتور و تندتند دکمه‌ها را می‌زنم. نقطه، ویرگول، فاصله و نیم‌فاصله. باید مواظب باشم تا نم‌دار، نمدار ‏نوشته‌نشود. «غم» از «زده» جدا باشد و «اندوه» از «گین»، باید خیلی مواظب باشم که این بی‌حیاها به هم ‏نچسبند. در حینِ کار این آخرین شعرهای حسین پناهیِ فقید را می‌گذارم توی ‏jet audio‏ و هی گوش می‌کنم ‏و گوش می‌کنم تا دوباره می‌چرخد و می‌آید اوّل و باز دوباره:‏

میزی برای کار                                                                                                                 

کاری برای تخت                                                                                                               

تختی برای خواب                                                                                                           

خوابی برای جان                                                                                                              

جانی برای مرگ                                                                                                              

مرگی برای یاد                                                                                                                     

یادی برای سنگ

                                                                                                                                             این بود زندگی؟؟؟!!!‏

بی‌کار که می‌شوم برای‌آن‌که کمی آرام بگیرم شروع می‌کنم به خوردن «زندگی‌های بسیار و استادان ‏بسیار». راست و دروغش چه مهم است؟ تسکینم می‌دهد دانستن و اعتقاد به این‌که یک روح در شصت یا ‏شش‌صد یا شش‌هزار قالبِ انسانی به ظهور برسد. این‌که زمانی در قالبِ دخترکی نیک‌بخت و زمانی دیگر در ‏شمایل مردی بدسرنوشت و سیه‌روز جان یابد و شکل بپذیرد. این‌ها آرامم می‌کند و وادار به ادامة زندگی و ‏مهرورزی به شرط پاداش در نشئة بازپسین. وگرنه این زندگیِ قسطی که آدمی را همیشه رام و سربه‌زیر، ‏همیشه مطیع و امرپذیر می‌خواهد چه دل‌خوش‌کُنکی دارد؟! پس باید امید داشت به حیاتی و حیات‌های دیگری ‏از پسِ این زنده‌به‌گوری.‏

محموت رفته‌بود مستراح و در بازگشت دست‌گیرة در را شکانده‌بود. ـ خودش می‌گوید شکست. ـ و گیر ‏کرده‌بود آن تو، ساعتی تا نوین از را ه برسد و رهایی‌اش بخشد. آزاد که شده‌بود، گفته‌بود: «زندگی چه‌قدر ‏به ماندن در مستراحِ دربسته می‌ماند. و ما اسیرانیم در بوی گه و کثافتِ خودمان بی امیدِ رهایی.» شب که ‏رسیدم ماجرا را برایم تعریف کرده‌بودند.‏

فردایش در خانه تنها بودم. رفتم برای خلاصی و بی‌خیال در را محکم بستم. بسته که شد، ترس بَرَم داشت. ‏باید دوسه ساعتی مهمانِ دخمة بوی‌ناک و خفه‌ای می‌بودم که صدای پرطنین «فن» مثل زوزة محتضری دردمند ‏در آن می‌پیچید. نشستم پشتِ در. بی‌امید از آمدنِ مردی که نجاتم دهد. گرمم شده‌بود. می‌دانستم در را باید ‏باز کنم. اما بی‌هیچ وسیله‌ای. مسواک، خمیردندان، برس، تیغ، دم‌پایی... به کدامشان امید رهایی می‌توانستم ‏ببندم؟ زیرِ دست‌شویی یک روکشِ ژیلت افتاده‌بود. چندلایش کردم و کردمش داخلِ پیچِ دست‌گیره و با حوصله ‏تلاش کردم. «چه‌قدر زندگی شبیهِ ماندن در مستراحی است که درِ آن از داخل قفل شده‌باشد!» دست‌گیره که ‏شکسته بود، تکّه‌ای از آن مانده بود داخلِ در و گیر کرده‌بود و نمی‌گذاشت دست‌گیره جا بیفتد. خسته و ‏عرق‌کرده نیمه‌تمام رهایش کردم. نیم‌ساعتی گذشت. دوباره دست‌به‌کار شدم. پیچ بالا شُل شده‌بود. اما باز ‏نمی‌شد. هرز شده‌بود گویا. پیچِ پایین بدقلقی می‌کرد. تکان نمی‌خورد. اما من لج کرده‌بودم. می‌خواستم بر ‏علیهِ وضعِ موجود عصیان کنم. می‌خواستم رها شوم از گندابِ گرم و نمور. «می‌خواستم، می‌خواستم، اما ‏مقدورم نشد. باید مقدورم بشه.» با مشت می‌کوبیدم به در. به دست‌گیره. به دیوار. قطعة مانده در دست‌گیره ‏بیرون افتاد و غِل خورد و رفت تویِ چاه. دست‌گیره را برداشتم و فروکردم در جایش. پیچاندمش. در تقّی صدا کرد ‏و باز شد. من رها شدم.

‏ رهایی به‌شرطِ رهایی خوب است. نه این‌که رها که شدی خود را در بندی سخت‌تر و تلخ‌تر ببینی.‏

این هم برای تو میثم قهوه‌چیانِ عزیز